Meredith versus Marte

Jongens zijn ruk. Nu denk je waarschijnlijk: ‘O god, weer zo’n mannenhatend blog van een gefrustreerd meisje’, maar dat zal wel meevallen, op de lange duur in ieder geval. Hoe het ook zij: mannen zijn rukke figuren en dat lijkt me een mooie inleidende mededeling.
- Een maand of twee geleden werd ik de trotse bezitter van een Ipod Touch, een fijn technisch apparaatje waar ik inmiddels vrij verknocht aan ben geraakt. De internetfunctie bood mij de mogelijkheid om via YouTube alle seizoenen van Grey’s Anatomy, één van mijn favoriete tv-shows te herkijken.
- Toen ik zo’n vijf weken geleden bevestigd kreeg dat mannen inderdaad ruk zijn – mijn hart werd gebroken, om het maar even sensitief uit te drukken – kreeg de protagonist van Grey’s Anatomy, Meredith Grey dit puur toevallig in de serie tevens bevestigd. Ik zat met het herkijken aan het begin van seizoen twee, waar Meredith erachter komt dat haar vriend een vrouw blijkt te hebben. De hufter kiest vervolgens ook nog voor zijn vrouw laat Meredith als dirty mistress achter. Kijk, mijn situatie kwam natuurlijk niet voor de volle 100% met die van Meredith overeen, eigenlijk kwam het niet eens in de buurt, maar toch kon ik me aardig met haar identificeren. Meredith gaf mannen op, en ik besloot hetzelfde te doen.
- Breien ging ze, overal. Thuis, op haar werk, op de WC, in de kroeg, in het openbaar vervoer: ze startte een celibatair leven en breien ging nou eenmaal hand in hand met het celibaat. Deze ontwikkeling in de serie kwam voor mij als een steun om mijn eigen ervaringen te verwerken, dus nam ik een voorbeeld aan dokter Grey en waagde me ook aan het breien. Helaas kwam ik niet verder dan de site www.breien.nl, waar ik constateerde dat er meer bij komt kijken dan breinaalden en wol vasthouden, dus ik hield het op mentaal breien. Geestelijk was ik één met mijn breinaalden.
- Nu, een week of vijf later, ben ik verder gegaan met seizoen drie (het kijken was er een beetje bij ingeschoten door een andere briljante serie, LOST). Tot mijn grote ergernis moet ik tot de conclusie komen dat Meredith, met wie ik me zo verbonden voelde en best friends dacht te zijn geworden, inmiddels niet alleen weer met McDreamy, maar ook met McVet het bed in is gedoken. Ze is overduidelijk minder eenzaam dan voorheen en heeft haar breinaalden links laten liggen. Waar laat dat mij? Ik ben – hoe pathetic ook – nog steeds dezelfde MartyMcKnitting als ik vijf weken terug was. Gebroken, gefrustreerd en breiend. Dan denk je je te kunnen herkennen in een seriepersonage, ligt ze een paar afleveringen later alweer te rollebollen met wat perfecte gasten met gespierde lichamen. Life is unfair.