Uit het oog uit het hart,
dat is wat ze zeggen,
ik wacht geduldig af.
Vreemde verslaving, vreemde verslaving.
Ik sluit mijn ogen en probeer je kwijt te raken,
maar als ik ze open zit je er nog steeds,
in mijn hoofd.
Ik tel schoolkinderen die er niet zijn,
door jou.
Ik doe lichten aan en uit,
neurotisch door jou.
Ik praat tegen elektronica,
alhoewel ik dat misschien al deed.
Wat ik eigenlijk wil zeggen;
je hebt me precies waar je me niet wil.
Wie weet lees je dit wel, op een dag.
Dan zul je in het geheim beseffen,
dat jij de jij bent.
Want we weten allebei,
dat je zogenaamde naïviteit toch maar zogenaamd was.
Als je gelukkig bent wil ik dat niet weten.
Als je een vriendinnetje hebt wil ik dat niet weten.
Zelfs als je aan me denkt wil ik dat niet weten,
of misschien stiekem wel.
Het doet er niet toe want,
dit is mijn afscheid.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Hoi! Je kent me niet, maar ik kwam via iemand anders op deze site.
BeantwoordenVerwijderenEn ik las je gedicht, en werd er helemaal stil van. Het is heel simpel, maar gewoon heel gaaf.
Als jij gelukkig bent wil ik dat niet weten...
Ik zou dit heel graag aan iemand willen laten lezen, omdat het precies is hoe ik me nu voel. Maar ik weet natuurlijk niet of dat mag :)
Echt goed!
Hey Anoniem,
BeantwoordenVerwijderenWat ontzettend leuk dat je een reactie plaatst! En het is voor mij een hele eer dat je dit aan iemand wil laten lezen, dus ik geef daar natuurlijk mijn toestemming voor. Bedankt voor je reactie!
Groetjes, Marte