De zaterdagochtend met Marte, 538 en Nickelodeon

Je kent het wel, je ligt in je bed en denkt: ‘fuck, ik heb te veel gedronken’. Je stuit dan op een duivels dilemma. Je wil namelijk gaan slapen, maar als je je ogen dichtdoet heb je het gevoel alsof je in de naarste kermisattractie die bestaat bent geduwd. De misselijkheid dwingt je om je ogen weer te openen, maar dat bevordert het in slaap vallen dan weer wat minder. En zo gaat het in principe door, tot de misselijkheid een beetje afzwakt (kwestie van tijd of overgeven). Gisteren koos mijn lichaam gelukkig voor optie één, van overgeven zou ik niet bepaald vrolijk worden.
- Het uitstelexcuus ‘de kater komt later’ is een pijnlijk ware uitdrukking voor mij. Ik heb namelijk altijd een kater. Er bestaan mensen die nooit hoofdpijn hebben of misselijk zijn the day after, hoeveel ze ook gedronken hebben. Helaas hoor ik niet bij die gelukkige personen en zou ik hen dan ook het liefst in een vuurkorf willen gooien. Ik heb altijd een kater, en daar is de kous mee af.
- De enige echt goede remedie tegen een kater is zorgen dat je zo lang mogelijk slaapt. I feel sorry for people who don't drink. When they wake up in the morning that's as good as they're gonna feel all day zei Frank Sinatra, en je moet toegeven dat daar een grote kern van waarheid inzit. Jammer dat dit hele feest niet door kon gaan vanochtend, omdat ik was vergeten mijn wekker uit te schakelen. Laat me je zeggen dat ik serieus in staat was de man met de hamer een handje te helpen om mezelf te straffen voor deze domme actie. Toen ik opstond om die vervelende telefoon uit het raam te smijten uit te zetten, bleek echter dat de man met de hamer zijn werk prima zonder mijn hulp gedaan had. Sterf.
- Gelukkig viel ik binnen no time weer in slaap en was de volgende verstoring pas vier uur later, om half 12. De huistelefoon ging, en omdat er niemand thuis was vermoedde ik dat het mijn moeder kon zijn. Ik strompelde mijn bed uit (om helaas te constateren dat die kater dus nog niet helemaal was verdwenen, en dat is een understatement) en nam de telefoon ietwat chagrijnig op.
‘Met Marte.’
‘Hallo je spreekt met Josien, zou ik je een paar korte vraagjes mogen stellen voor een onderzoekje over de radio?’
‘Vooruit.’
‘Luister je wel eens naar de radio?’
‘Zelden.’
‘O. Welke radiozender het meest?’
‘Geen idee, waar er geen reclame is.’
‘Echt geen idee welke zender dat is?’
‘Nou ja, ik luister wel eens radio voor het uitgaan, dus naar 538 of zo?’
- Het stemgeluid van het meisje veranderde in een oogopslag in een tevreden stemmetje: ‘Dit is een onderzoek van 538. Ik laat je nu wat korte muziekfragmenten horen, zou je die willen beoordelen met een cijfer van 1 tot 10?’
Zucht. ‘Vooruit.’
- En daar ging ze. Een ‘paar korte’ muziekfragmenten, ammehoela! Ik ben wel tien minuten bezig geweest met dat mens. Ze liet me vooral saaie housefragmenten horen die ik allemaal koppig heb beoordeeld met een 5. Het klinkt voor mij toch allemaal hetzelfde. Het is wel leuk hoor, voor tijdens het uitgaan, maar verder ga ik er in mijn vrije tijd ook echt niet naar luisteren, laat staan het verschil tussen al die genres analyseren. Twee nummers heb ik een 8 gegeven; Fuck You van Lily Allen en Sweet Goodbyes van Krezip. Dat zijn nou eenmaal leuke nummers die ik allebei in mijn iTunes heb staan, en daarom een significant hoger cijfer dan een 5 verdienden. Maar de rest was simpelweg crap en dat mocht dat wijfie best weten.
- Na dit telefoongesprek met toegevoegde waarde aan mijn leven (niet) besloot ik mezelf te dwingen een broodje te eten zodat ik niet zou sterven tijdens het werk. Ik probeerde mijn broodje open te snijden, maar stak dat mes per ongeluk VOL in mijn linkerhand. En nee, ik automutileer niet en ik ben ook geen emo. Het was gewoon een vrij dom ongelukje.
- De klok toonde me de tijd kwart voor 12. Ik kon nog net drie kwartier lekker ouderwets ongestoord Fairly Odd Parents op Nickelodeon kijken vanuit mijn bed, zo net voor het werk. Omdat er op een brakke ochtend stiekem niets fijner is dan dat.